ڪراچي: چين جي محققن هڪ اهڙو تصور پيش ڪيو آهي، جنهن موجب چنڊ دنيا جي پهرين اهڙي جاءِ بڻجي سگهي ٿو، جتي وائرليس طريقي سان بجلي جي منتقلي کي عملي طور استعمال ڪيو وڃي. هن منصوبي جو مرڪز چنڊ جو ڏاکڻو قطب آهي، جتي ڪجهه وڏن کڏن جا اوچا ڪنارا لڳ ڀڳ هميشه سج جي روشني حاصل ڪندا رهن ٿا، جڏهن ته سندن ڀرسان موجود مستقل اوندهه ۾ رهندڙ کڏا مڪمل اونداهين ۾ هوندا آهن ۽ سائنسدانن جو خيال آهي ته انهن ۾ پاڻيءَ جي برف جا وڏا ذخيرا موجود آهن.
ڊگهيون بجلي جون تارون وڇائڻ يا ڳريون بيٽريون کڻي هلڻ بدران، انهن اوندهه وارن کڏن اندر ڪم ڪندڙ قمري روورن کي مٿاهين سج واري هنڌن تي لڳايل شمسي توانائي سان هلندڙ اسٽيشنن مان ليزر شعاعن ذريعي توانائي فراهم ڪئي ويندي.
هاربن انسٽيٽيوٽ آف ٽيڪنالاجي جي سائنسدانن موجب، هي طريقو چنڊ جي انتهائي ڏکين ۽ سائنسي لحاظ کان اهم علائقن ۾ تحقيقاتي مشنن کي توانائي فراهم ڪرڻ جو وڌيڪ ڪارائتو ذريعو ثابت ٿي سگهي ٿو.
نئين تحقيق ٻڌائي ٿي ته قمري ليزر پاور گرڊ ڪيئن ڪم ڪري سگهي ٿو
سائنسي جائزي کان پوءِ شايع ٿيل هڪ مطالعي ۾، جيڪو جرنل آف ڊيپ اسپيس ايڪسپلوريشن ۾ ڇپيو آهي، محققن چنڊ جي مٿاڇري لاءِ ليزر تي ٻڌل توانائي جي منتقلي واري نيٽ ورڪ جي بهترين ترتيب پيش ڪئي آهي. هن تحقيق جي اڳواڻي هاربن انسٽيٽيوٽ آف ٽيڪنالاجي جي سائنسدانن ڪئي، جيڪي نيشنل ڪي ليبارٽري آف ليزر اسپيشل انفارميشن ۽ نيشنل ڪي ليبارٽري آف ايرو اسپيس ميڪنزم سان پڻ لاڳاپيل آهن.
اهي ٻئي ادارا چين جي خلائي تحقيق کي اڳتي وڌائڻ ۾ اهم حڪمتِ عملي وارو ڪردار ادا ڪن ٿا. انهن وٽ ليزر ٽيڪنالاجي، خلائي نظامن ۽ مستقبل جي قمري مهمن لاءِ جديد انجنيئرنگ بابت وسيع مهارت موجود آهي.
محققن جو چوڻ آهي ته سندن نتيجا مستقبل جي قمري تحقيقاتي اسٽيشنن ۽ انهن جي توانائي واري بنيادي ڍانچي جي تعمير لاءِ بنياد فراهم ڪري سگهن ٿا.
مطالعي موجب، جيڪڏهن ليزر ٽرانسميشن اسٽيشنن کي لڳ ڀڳ 330 فوٽ (تقريباً 100 ميٽر) ٻيهر مناسب هنڌن تي منتقل ڪيو وڃي ته نيٽ ورڪ جي اثرائتي توانائي پهچائڻ واري حد ۾ 35 سيڪڙو کان وڌيڪ واڌ ٿي سگهي ٿي، جڏهن ته بجلي حاصل ڪندڙ علائقا تقريباً مڪمل طور هڪ ٻئي سان ڳنڍجي وڃن ٿا.
هي تجويز اهڙي وقت سامهون آئي آهي، جڏهن چين ۽ آمريڪا چنڊ تي مستقل انساني ۽ سائنسي موجودگي قائم ڪرڻ لاءِ پنهنجي ڪوششن ۾ تيزي آڻي رهيا آهن. چنڊ جو ڏاکڻو قطب ناسا جي آرٽيمس پروگرام ۽ چين جي چانگ اي (Chang’e) مشنن لاءِ بنيادي منزل بڻجي چڪو آهي.
هي علائقو ان ڪري به انتهائي اهم سمجهيو وڃي ٿو، ڇاڪاڻ ته هتان جون اوچيون پهاڙيون ڊگهي عرصي تائين سج جي روشني حاصل ڪن ٿيون، جڏهن ته مستقل اونداهين ۾ رهندڙ کڏن ۾ پاڻيءَ جي برف موجود هجڻ جا مضبوط امڪان آهن. اهو هن علائقي کي سائنسي تحقيق، مقامي وسيلن جي استعمال ۽ مستقبل جي قمري آبادين جي تعمير لاءِ انتهائي موزون بڻائي ٿو.
جتي سج جي روشني نٿي پهچي، اتي روورن کي توانائي ڪيئن ملندي؟
چنڊ جي مستقل اوندهه وارن علائقن ۾ موجود سامان کي توانائي فراهم ڪرڻ مستقبل جي مشنن لاءِ هڪ وڏو چئلينج آهي، ڇاڪاڻ ته انهن کڏن اندر ڪم ڪندڙ روور شمسي پينلن تي ڀاڙي نٿا سگهن، جڏهن ته بيٽريون به ڊگهي عرصي واري تحقيق لاءِ ڪافي ثابت نه ٿيون ٿين.
تجويز ڪيل نظام تحت سج واريون اوچيون جايون شمسي پينلن ذريعي بجلي پيدا ڪنديون، جيڪا ليزر شعاعن ۾ تبديل ڪري روورن تي لڳل خاص رسيورن ڏانهن موڪلي ويندي. اهي رسيور وري روشني کي ٻيهر بجلي ۾ تبديل ڪري روورن کي هلائيندا.
هي نظام ڪيترين ئي پاڻ ۾ ڳنڍيل اسٽيشنن تي ٻڌل هوندو، جنهن سان هڪ اهڙو نيٽ ورڪ ٺهندو، جتي روور وڏي بيٽري کڻڻ کان سواءِ مختلف توانائي وارن علائقن ۾ آساني سان گهمي سگهندا.
تبصرے بند ہیں۔